روزنوشته های علیرضا داداشی

یادداشت های مدیریت و بازاریابی

روزنوشته های علیرضا داداشی

یادداشت های مدیریت و بازاریابی

روزنوشته های علیرضا داداشی

دکترای مدیریت بازرگانی (بازاریابی) می خوانم.

در اینجا، از مدیریت می نویسم و از بازاریابی و از مسائل دیگری که از دید مدیریت و بازاریابی قابل تحلیل خواهند بود.

نظرات دوستانم نواقص مرا برطرف خواهند کرد.

آخرین نظرات
  • ۱۴ مهر ۹۷، ۱۶:۵۵ - نگار جهانشاهی
    خوبه

نه همیشه، نه برای همه کس

پنجشنبه, ۷ تیر ۱۳۹۷، ۰۲:۱۲ ب.ظ

از یک جایی به بعد، باید یاد بگیریم که هر چیز که به عنوان «صفت خوب» یا «صفت بد» به ما آموزش داده شده، مطلق نیست. منظورم این است که همیشه و برای همه ی افراد استفاده از آنها پسندیده نیست.

 

مثلاً: تواضع

چند نمونه از تواضع:

 

1- «محمدرضا شعبانعلی» به همه گفته که او را «استاد» و «دکتر» و «مهندس» صدا نزنند.

خبر دارم که وقتی کلاس فیزیکی داشت، حتی دانشجویان به خواست و مجوز خودش، او را گاهی به اسم کوچک صدا می زدند: «محمدرضا» یا «رضا». از بین القاب گوناگونی هم که ما دلمان می خواهد به او نسبت بدهیم، «معلم» را که رویای قدیمی اش بوده به بقیه ترجیح می دهد.

 

2- دکتر «پرویز درگی»، از تاثیرگذارترین افراد ایران در حوزه ی علوم مدیریت و به خصوص بازاریابی است و بازاریابی ایران در حوزه های مختلف خیلی به ایشان مدیون است؛ به ویژه در شکل آموزش های کاربردی.

 

ایشان، در هیچ مقاله و کتاب و نوشته و برنامه ای خودش را با عنوان «دکتر» یا «استاد» معرفی نمی کند و عنوان مورد علاقه اش «معلم بازاریابی» و گاهی حتی «دانشجوی بازار» است.

 

حالا:

 

من، خیلی علاقمندم به خودم یادآوری کنم که تا رسیدن به هدفی که از تحصیل و تدریس و بقیه ی کارهای علمی داشته ام فاصله دارم.

این بد نیست ولی، یک اشتباه را هم بارها مرتکب  شده ام و آن اینکه این تواضع را همه جا در حد «من هیچی نیستم»  و «من کاره ای نیستم» و این قبیل تواضع ها به زبان آورده ام.

راستش همه ی این مطالب را نوشتم که عرض کنم به این نتیجه رسیده ام که من اشتباه می کنم.

 

یکی در جایگاه  استاد «پرویز درگی»، یا «محمدرضا شعبانعلی» وقتی تواضع به خرج می دهند، با این که من بخواهم چنین کنم  -گرچه تقلیدی از ایشان نبوده و مدل ذهنی خودم بوده است- فرق دارد.

 

برای کسی در جایگاه من مناسب و شایسته نیست که تا این حد تواضع نشان بدهد.

 

آن بزرگواران چهره های شناخته شده ی مجامع علمی و کسب و کارها هستند و این تواضع برازنده شان است. حالا هم هر کجا هستند به بهترین شکل از دانش و تجربه شان استفاده می کنند و به آدمها نفع می رسانند.

 

ولی من که با همه ی تلاشی که بر حسب علاقه می کنم، هنوز اصلا در مجامع و محافل علمی شناخته شده نیستم، هنوز صاحبان کسب و کارهای مطرح جامعه مرا نمی شناسند، هنوز صاحبان آموزشگاه ها برای تدریس از من رزومه می خواهند فرق دارم با این بزرگوراران که  صاحبان کسب وکارها و مدیران آموزشگاه به دنبال شان می فرستند و التماس می کنند و حاضرند امتیاز هم بدهند تا از شانس حضورشان در جمع خودشان بهره مند شوند.

 

در یک جمله:

من، بر خلاف اساتیدی که نام بردم لازم دارم تواضع نکنم و شاید کمی غلو هم در مورد خودم بکنم تا دیده شوم.

 

لازم دارم مدرک تحصیلی و رزومه و لوح های دریافتی ام را جایی دم دست داشته باشم که به موقع لزوم بتوانم به سمع و نظر آدم ها برسانم.

 

خیال شما و خودم را راحت کنم:

 

من باید برای معرفی خودم تلاش کنم و شیوه ی متواضعانه ای که پیش گرفته ام، اصلا مناسب هدفی که دارم نیست.

 

وقتی شناحته شدم و آدم ها مرا به  همدیگر معرفی کردند و  فرستادند دنبالم که همکارشان بشوم، شاید کم کم با خیال راحت شیوه ی مورد علاقه ام یعنی « تواضع » را پیش گرفتم.

 

الان این کار نه درست است، نه ادامه اش خواهم داد.

 

یک پی نوشت:

شروع این بحث در ابتدا متنی طولانی بود که حدود 500 کلمه اش را قبل از انتشار حذف کردم. شاید بعداً آن 500 کلمه را در شکلی مناسب تر، در زمانی مناسب تر، منتشر کردم.

نظرات  (۳)

چندین بار از کامنت گذاشتن منصرف شدم. پاک کردم و نوشتم.نه اینکه حالا حرف خاصی بخواهم بزنم.
می دانید ایراد کار کجاست؟ به نظر من تواضع تان بیشتر با هدف شناخته شدن است. جسارتا به نظرم هنوز خودتان را نشناخته اید. هنوز درگیرید. هنوز نمی دانید چه می خواهید.
معروف است یکی از علما می خواست مثلا شبیه علامه حلی شود و به این جایگاه برسد، علامه به او گفته بود ما که حضرت علی را الگو گرفتیم شده ایم این. تو که ما را هدف گرفته ای ...
حالا این بزرگواران را که هدف بگیری، تهش می شوی داداشی که باید رزومه بدهی
انقدر اساتید خودخوانده بازاریابی و مدیریت و سخنرانان انگیزشی زیاد شده و هر روز زیادتر می شود که دیگه عین دکتر و مهندس خز شده اند کسی در بند این نام ها نیست. خیلی ها همین فلانی و فلانی را هم نمیشناسند، اتفاق خاصی نیفتاده. این اساتید بازاریابی و برند چند تا محصول ایرانی را توانستند برند کنند؟ فروش چند محصول ایرانی را توانستند بالا ببرند؟ (من نمیدانم ، شاید هم کارهایی کرده اند) . وگرنه الجی و سامسونگ و آیفون که بازاریابی نمیخواهد در ایران.
در تلگرام یک چرخی بزنید پر از اساتید استراتژیست به نام هست! کلی داستان های قشنگ استراتژیک برای ما می نویسند و به برندسازی شخصی می پردازند. اکثرا هم در این مراکز تحقیقات دولت و مجلسند، این عزیزان استراتژیست دقیقا کجا می خواهند استراتژی هایشان را پیاده کنند؟
شک نکنید که اگر کاری کنید که 10 نفر از همکاران شما، زیردستان شما، مشتریان شما، کمی آسوده تر شوند، آرامش بیابند، خیر و برکتش بیشتر از این هاست. حالا چه شناخته بشوید چه نشوید.
ببخشید خیلی حرف زدم.
پاسخ:
سلام.
ممنون که این بار پاک نکردید و گذاشتید بخوانم.
درست می گویید، خودمه م بعد از نوشتن این پست به چنین نگاهی رسیدم.
گویا قبلش به قدر کافی بهش فکر نکرده بودم.
ممنون
  • مهندس رضا عباسی
  • خواهش می کنم
    دوست داشتین متمایل به تبادل دنبال کردن می باشم.
  • مهندس رضا عباسی
  • سلام
    وب منظم و خوبی دارید.
    پاسخ:
    سلام.
    ممنونم از نظر لطف شما.

    ارسال نظر

    ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
    شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
    <b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
    تجدید کد امنیتی